ZACHCIANKI NA SKRAJU FILIŻANKI

Stałam w ogrodzie, smakując zapach lawendy. Obok, przepiękne drzewo oliwne schylało się w moją stronę, próbując dotknąć moje włosy swoimi delikatnymi, liściastymi opuszkami. Wiatr poruszał nim delikatnie… subtelnie… szumiąc słowa otuchy wprot do mojego ucha. Pokochałam je.

Na telefonie zegar wskazywał 7 rano. Gdzieniegdzie w głębi akwarium ryb gąszcze z prawej na lewą, i z lewej na prawą, wystudiowaną miną z odmętów wyłaniały się raz po raz, subtelnie manipulując. Spojrzał na nie przyjaźnie, lecz pobłażliwie. Stado wielopokoleniowe, jego własna, nikogo innego, kolorowa progenitura.

W kuchni pociemniało, lekki wiatr wpadł przez otwarte drzwi, ciągnąc za sobą wirujące brązami i ciemną zielenią liście. Jeden z nich zatrzymał się tuż u podnóża schodów, ogonkiem ostrożnie wskazując w górę. U szczytu schodów ciemność, w ciemności drzwi.

W dłoniach mam gorącą herbatę, optymizm przysiadł na skraju filiżanki i macha nogami beztrosko, maczając prawą stopę raz po raz w jej odmętach, gdzieś między fusami. Śmieje się i patrzy jak fusy plączą się mu między palcami. Dochodzę do wniosku więc, jak zwykle o poranku, że samotność moja również jest względna, i również podlega interpretacji

Nadchodził poranek, czarodziej zdarzeń. Więc wstałam. Przestały bić dzwony w katedrze. Cisza bolała mnie ostatnio. Obudziłam się w nocy, wyciągnęłam swoje ręce przed siebie. Były puste. Nie mogłam zrozumieć dlaczego, i co powinno w nich być. Powtarzałam kilka razy, śpiąca, coś ma być w moich dłoniach, moje dłonie są puste, gdzie to jest? W ciszy zeszłam „na salony”.

Skrawek nieba, na nim przysiadło kilka chmur, w bezruchu tkwią. W rogu wizji fragment wieży z katedry, na niej rybitwa, może ta sama co zawsze. Siedzi i obserwuje. Powoli odzyskuję wzrok, zmętniałam trochę podczas snu. Odchylam firankę, za katedrą ciemna chmura obwieszcza rychły deszcz. W oddali zamek Barbary pochyla się nad moim losem- wiem, miałam wstać o świcie. Znów mi nie wyszło. Przeciągam się, jest mi dobrze i ciepło, w śnie pożądałam.